Voicemail (fictie)

Met een boodschappentas in haar linkerhand, manoeuvreerde ze met haar rechterhand de sleutel richting het sleutelgat. Met het kletterende geluid van haar sleutelbos opende ze de deur en deed ze hem vervolgens weer achter haar dicht. De hal was kaal, leeg en kil. Ze rook de verflucht die van de pas geschilderde, witte muren af kwam. Een rilling liep over haar rug, het stille huis gaf haar niet bepaald een fijn gevoel. Ze hing haar jas aan het kleine witte haakje aan de muur en begaf zich, met de boodschappentas in haar hand, richting de woonkamer.

Daar trof ze niet veel verrassends aan. Alles was nog precies zoals ze het had achtergelaten. De afstandsbediening lag op de bank. Alsof het uitgeput was van de vele Sex and the City afleveringen die ze gisternacht – samen met hem – tot ’s avonds laat had zitten kijken. De rode bak waar gisteravond nog chips in had gezeten, stond onaangeroerd en leeg op de salontafel naast de bank. Het benauwde gevoel kroop langzaam weg. Ze liep dromerig met de boodschappentafel naar de keuken.

Snel begon ze met het uitpakken van haar tas, in de hoop dat het benauwde gevoel helemaal zou verdwijnen. De tas was minder gevuld dan gebruikelijk, omdat hij er niet was. Hij was weg en zou de komende drie weken niet meer thuiskomen. Met pijn in haar hart had ze hem weggebracht naar Schiphol. Het voelde alsof ze een stukje hart moest afstaan aan iemand anders, als een donorpatiënt zou toelaten bij zijn of haar levenloze lichaam. Maar de donorpatiënt was dood, zij niet.

Vermoeid liep ze naar de woonkamer, waar ze op de spierwitte bank plaats nam. Ze zette de televisie aan om op teletekst te kijken naar de vertrekkende vluchten. De witte tekst op de zwarte achtergrond liet een lange lijst met vluchten zien, maar het vluchtnummer van hem stond er niet bij. Ze liet haar ogen pijlsnel over de teksten glijden, op zoek naar de code KD9475. Tevergeefs. Het vliegtuig zou al ergens in de lucht hangen. Ergens tussen Amsterdam en Zurich.

Pas toen ze de televisie uitzette, merkte ze het rode lampje op het antwoordapparaat op. Het kleine lcd-schermpje liet het getal één zien. Het rode lampje knipperde alsof het dringend om aandacht vroeg. Ze liep naar het toestel naast de televisie en bracht de draadloze hoorn naar haar oor. ‘U heeft één nieuw bericht,’ kwam er uit het kleine speakertje dat ze aan haar oor hield. Het bericht was pas net ingesproken. Waarschijnlijk toen ze in de supermarkt stond, toen ze naar huis reed of misschien zelfs pas toen ze de boodschappen in de keuken aan het uitpakken was. Na een korte pauze hoorde ze zijn stem: ‘Hoi schat.’ Twee woorden die haar de rest van haar leven bij zouden blijven.

Aandachtig luisterde ze naar het bericht. Een traan gleed langzaam over haar wang, maar ze maakte geen aanstalten deze weg te vegen. Met de telefoon aan haar oor liep ze terug naar de bank, waar ze languit op ging liggen. De onderkant van haar schoenzolen maakten een zwarte vlek op de bank, maar ook dat interesseerde haar niet. Ze sloot haar waterige ogen en luisterde naar het lichtzoemende geluid wat het vliegtuig op de achtergrond van het voicemailbericht maakte.

Het benauwde gevoel kwam sterker terug dan ze ooit had gevoeld. Hoe emotieloos de één op het LCD-schermpje ook was, het bericht zelf was het andere uiterste. Ze opende haar ogen en keek naar het kraakheldere plafond. Haar wereld stortte in. Ze kon niets meer overzien en voelde hoe de leegte in haar hart groter werd. Alsof een klein vleesetend beestje was begonnen aan zijn middaglunch, voelde ze hoe haar hart stukje bij beetje werd opgegeten. Ze wilde dat het stopte, maar het beestje bleef verder gaan.

Het bericht eindigde abrupt. De stem van de mevrouw van het voicemail-apparaat stelde haar in de gelegenheid het bericht te wissen. ‘Of druk op twee om het bericht nogmaals te beluisteren.’ Zonder het toestel van haar oor af te halen, drukte ze op twee. Dit keer kwam de boodschap van het bericht beter aan. Alsof hij helderder praatte, maar dat kwam waarschijnlijk omdat ze nu voorbereid was op wat hij haar te vertellen had.

Midden in het bericht drukte ze de telefoon uit en gooide ze het toestel in de hoek van de kamer. Het telefoontoestel maakte nog twee piepjes, voordat de batterijen eruit schoten. Zachtjes begon ze te huilen. De drie weken waren niet meer. De drie weken hadden zich uitgestrekt over haar hele leven.

Hij kwam nooit meer thuis.