Je ziet ze weleens op de televisie of in de krant: nieuwsverhalen over demonstraties. Demonstreren is net zo makkelijk als lopen, bijna iedereen kan het. Maar toch vraag ik me elke keer weer af hoeveel nut zo'n demonstratie nou eigenlijk heeft. Vooral als het gaat om politieke discussies - en daar gaat het negen van de tien keer ook wel om - betwijfel ik of een demonstratie echt helpt. Je maakt misschien een statement, maar dat kun je tegenwoordig ook op andere manieren doen.

Denk je nou echt dat er iemand in de Tweede Kamer geintimideerd raakt door een groot spandoek met een pakkende leus erop? Of zal een politicus echt van gedachte veranderen, als voor zijn kantoor een massa mensen toepasselijke liedjes staat te zingen? Als de demonstranten tegelijkertijd aan het staken zijn, kan ik me er misschien nog wel wat bij voorstellen. Dan kost het geld. Maar dan nog heb je wel een hele hoop mensen nodig voordat je echt iets kunt betekenen.
Vorig jaar protesteerden de krakers. Jawel, de mensen die leegstaande huizen in gebruik namen (wow, wat een heerlijke neutrale omschrijving). Die gingen dan met hun tentje op het plein voor de Tweede Kamer kamperen. Nou hoor, poeh poeh, dat zal vast een hele indruk gemaakt hebben op de politici die op dat moment de touwtjes in handen hadden. Dat was ook het moment waarop ik het vertrouwen in demonstraties verloor (hoewel ik er eigenlijk nooit vertrouwen in heb gehad). En zeg nou zelf: waarom zou ik er uberhaupt vertrouwen in moeten hebben?