Zijn er nog vragen?

Er zijn van die momenten waarop het vaak angstvallig stil is en ik moeite moet doen om me in te houden. Als de vraag 'Zijn er nog vragen?' wordt gesteld bijvoorbeeld. Meestal zijn die vragen er niet, maar ik heb er altijd enorm veel. Ik heb dan namelijk de neiging vragen te stellen die helemaal niets met het besproken onderwerp te maken hebben.

Het liefst stel ik dan zeer persoonlijke vragen, zoals 'Hoe komt u zo kaal?' of 'Hoe was u vroeger, tijdens uw schooltijd?' of een iets brutalere: 'Was het ook zo bij uw geboorte of is het aangegroeid?' Mochten er geen persoonlijke vragen in mij opkomen (als iemand kaal is, is dat uitgesloten, want dan komt automatisch de eerste vraag bovendrijven) dan zijn het complexe maatschappelijke vraagstukken. 'Wat vindt u van het huidige politieke klimaat in vergelijking tot dat van de jaren 30?' of 'Is het niet beter als alle zuivere collectieve goederen overhandigd worden aan de vrije markt?'

Negen van de tien keer weet ik de vragen voor me te houden (mijn omgeving is mij daar ongetwijfeld dankbaar voor). Maar de neiging speelt soms ook op bij teksten op straat. Het lijkt me fantastisch om een keertje tientallen fietsen te verzamelen, om die vervolgens allemaal voor een etalage te parkeren waar een bordje 'hier geen fietsen plaatsen' hangt. Dat zou toch leuk zijn? Gewoon, voor de grap. Niet bij een nooddeur natuurlijk, want dan gebeuren er ongelukken.