Bedankt!

Iemand bedankte me laatst. Nu is dat niet zo heel erg vreemd, maar de manier waarop diegene dat deed zette mij aan het denken. Hij zei namelijk: vriendelijk bedankt! Klinkt niet eens zo heel gek, maar waarom in godsnaam vriendelijk bedanken? Ben ik dan al die andere keren (waarbij ik 'normaal' bedankt werd) niet vriendelijk bedankt? Mooi is dat, goed dat ik daar dan nu achter kom dan. Maar aan de andere kant: voegt het wel wat toe? Of is het een soort rekwoord, net als een korte pauze die cabaretiers in acht nemen, zodat het publiek even kan 'uit'-lachen?

Niet echt nodig, tenzij er natuurlijk een enorm goeie grap wordt verteld waarvoor een bedankje op zijn plaats is. Maar dan zou het weer raar zijn dat ik degene ben die bedankt word. Nu ik er zo over nadenk, denk ik dat het is afgeleid van de negatieve: je wordt bedankt. Ook al kun je dat meestal wel aan de intonatie horen (en aan de lichaamstaal zien), blijft het natuurlijk ook gewoon een bedankje. Een andere betekenis, a la, maar het is een bedankje. In dat geval is een positieve wending (een vriendelijke wending) wel toepasselijk. Wel blijft het vreemd dat je dan letterlijk ‘vriendelijk’ erbij zegt. Nog nooit iemand ‘onvriendelijke bedankt’ horen zeggen.

Misschien is het gewoon een dankvariant. We hebben tenslotte ook de vorm 'hartelijk' dank en ik moet toegeven dat ik die term treffender vind. Dat betekent overigens niet dat die term altijd gebruikt moet worden. Integendeel. Ik gebruik 'hartelijk dank' ook alleen als het hartelijk is (en dus zeer bijzonder). Voor alle andere gelegenheden dank ik gewoon. Keihard, als je dat in contrast ziet met de vriendelijke dank. Nu voelt een gewone dank toch misschien best koelbloedig. Nou, meneer die mij vriendelijk bedankte; je wordt bedankt!

P.S. Dit is niet de eerste keer dat bedankt me aan het denken zet. Zie ook: Dank je niet!