Slap ouwehoeren

Ik dacht eerst altijd dat het iets persoonlijks was, maar na enkele jaren nauwkeurige observatie is het mij opgevallen dat iedereen zich ermee bezighoudt. Sterker nog, we doen het niet alleen thuis of in de kroeg, maar ook gewoon op straat en in het openbaar vervoer. Ik heb het natuurlijk over slap ouwehoeren. Niet gewoon ouwehoeren – daarvan wist ik al dat iedereen het deed – maar slap ouwehoeren. Het verschil zit ‘m in het niveau. Waar gewoon ouwehoeren meestal nog over onderwerpen gaat, van het weer tot aan rellen in een ver warm land, is dat bij slap ouwehoeren niet het geval. Sterker nog, in de meeste gevallen is slap ouwehoeren zo slap, dat je het bijna hersenloos kunt noemen. Ware het niet dat je altijd je hersenen moet gebruiken als je praat. (Ja, dat hebben ze onderzocht. Ik verzin het ook niet.)

Het heeft ook niet zo heel erg veel met alcohol of drugs te maken, maar des te meer met vriendschap. Hoe langer mensen elkaar kennen, hoe slapper het geouwehoer wordt. Als je elkaar echt heel erg goed kent, komen er zelfs denigrerende grappen aan te pas. Om maar te zwijgen over de ondermaatse humor (flauwe grapjes waar eigenlijk niemand op zit te wachten, maar waar toch hartelijk om gelachen wordt). Slap ouwehoeren is overigens heel veelzijdig en in zekere zin ook sociaal. De gesprekspartners zitten op een soortgelijk (laag) niveau. Als de een begint met slap ouwehoeren en de ander valt niet in, houdt het ook al gauw op. Dan komt men met smoesjes als ‘ik ben moe’ of ‘hier ben ik te oud voor’. Die laatste uitspraak gebruik ik zelf ook vaak om me uit slap-geouwehoer-situaties te redden. En met succes.

Toch is het merkwaardig. Je zou denken dat je beter op elkaar ingespeeld raakt, als je elkaar beter kent. Je weet ten slotte de interesses van de ander, een uitgesproken mogelijkheid om een diepgaand gesprek te voeren. Niets is minder waar. Het werkt averechts! Alsof je eigenlijk teveel – of misschien zelfs – alles van elkaar weet. Dat je verder ook geen behoefte hebt aan nutteloze discussies over allemaal moeilijke dingen. Dat je als het ware bewust door het spreekwoordelijke slop gaat om op die manier op een prettige manier met elkaar te communiceren. Tenminste, dat ik wat ik eruit opmaak.

Tsja, het zijn rare vogels, die mensen.