'Wilt u het bonnetje nog?'

Ik stop het wisselgeld, bestaande uit een aantal losse euro’s, in mijn portemonnee en pak de zojuist gekochte colaflesjes bij de hals. En toen vroeg hij het gewoon. De jongen achter de kassa bij het Kruidvat: ‘Wilt u het bonnetje nog?’ Met een glimlach wijs ik het aanbod af. Terwijl ik zie hoe hij het bonnetje verfrommelt, wens ik hem nog een zogeheten goede arbeidsdag. (Niet op die manier natuurlijk, maar meer in de trant van ‘werkze’.)

Het volgende moment stond ik weer buiten, maar ik heb de rest van de dag dit korte dialoog in mijn hoofd gehouden. Niet omdat het zo bijster interessant was, integendeel zelfs, maar om dat ene laatste woordje: nog. Het drieletterige woord hoorde daar volgens mij helemaal niet. ‘Wilt u het bonnetje?’ is een goede vraag, maar ‘wilt u het bonnetje nog?’ is raar. Het impliceert dat we de kwestie ‘bonnetje’ onderling al eens besproken had. Want ‘nog’ gebruik je alleen als je al iets weet over de andere persoon. Als het een bekende caissière was, was het wellicht ter sprake gekomen in een eerder gesprek. Maar dat was hij niet. Het was de eerste keer dat ik hem zag.

‘Wilt u het bonnetje nog?’ is sowieso al een afkorting van ‘wilt u het bonnetje nog steeds?’. In dat geval zou ik dus eerder al tegen de jongen hebben gezegd dat ik het bonnetje niet wilde. Of hij was ervan overtuigd dat ik het bonnetje überhaupt niet wilde, maar dat is toch wel heel vreemd. Je kunt klanten niet beoordelen op uiterlijk (toch?). En het is niet zo dat ik in de rij met afschuw heb staan kijken naar de bonnetjes, waardoor hij de indruk zou kunnen krijgen dat ik niet geïnteresseerd was in zijn strookje papier.

Een derde mogelijkheid – en die is misschien nog wel de meest logische – zou zijn dat hij van een collega had gehoord dat ik nooit een bonnetje hoef. Dat zou een hoop verklaren. Enige vreemde is dan dat er over mij gesproken is, waar ikzelf niet bij was. Geen probleem, maar hij spreekt de ‘nog’ tegen mij uit alsof ik wel deel van het andere gesprek was. Desalniettemin is het erg vreemd. Iets dat wellicht nog vreemder is, is het feit dat ik zojuist een blogpost van zo’n 350 woorden heb geschreven over een woordje van drie letters…  Nederlands, je moet ervan houden!