Hinkend op twee gedachten

Door Christiaan
Voor zover we hebben kunnen zien zijn de Russen een sociaal volk. Ze zijn vriendelijk en behulpzaam. De Rus kan terecht trots zijn op zijn land, maar die vorm van trots is als een munt met twee zijden. Zo ziet het ernaar uit dat Moskou het kapitalisme heeft omarmd, maar de liefde voor socialisme dan wel communisme is zeker niet verdwenen.

En dat kan ook niet anders, Moskou is tenslotte jarenlang het hart geweest van de Sovjet Unie. Om de tien meter is er wel ergens een Sovjet-teken te herkennen. De ene keer in de vorm van een standbeeld van Lenin of Marx, de andere keer in de vorm van de wereldberoemde hamer en sikkel. Maar ook het kapitalisme zegeviert: het Leningradski Prospekt (een van de grootste straten in Moskou) hangt vol met reclameborden van Coca-Cola, Hyundai en Starbucks. Maar anderzijds is de Communistische Lenin gewoon nog te bezichtigen in zijn mausoleum op het Rode Plein. Lenin is nog steeds de grote held van Rusland, want er zijn dagelijks nog steeds honderden die zijn graf bezoeken.

Zo is het ook met Stalin. Op het Loebjanka-plein is, voor het voormalig KGB-gebouw, een monument te vinden voor de slachtoffers van de werkkampen in Siberië. Maar twee metrostations verderop staat een imitator van Stalin, waarmee je op de foto kan. “Stalin is je beste kameraad,” riep hij toen we zijn 'standplaats' passeerden. Maar ook op het graf van Stalin, achter het Lenin-mausoleum lag een flinke bos bloemen. Of misschien nog een treffender voorbeeld: t-shirts met daarop Lenin, verwerkt in het McDonalds-logo (McLenin). Vrij bijzonder, de manier waarop de Russen met hun verleden omgaan.

De Moskoviet lijkt op twee gedachte te hinken. Het Sovjet-tijdperk wordt erkend als iets goeds, maar het kapitalisme lijkt ook aan te slaan in Moskou. Een colaatje drinken terwijl je tegen een standbeeld van Lenin aanleunt? Ja, tegenwoordig kan dat. Het nieuwe Moskou heeft twee gezichten.