Antiverouderingscrème

Elke keer als ik televisie kijk verbaas ik me steeds over de grote hoeveelheid cosmetische producten die via de buis worden aangeprezen. Geen reclameblok zonder een reclame over een nieuw zalfje, een nieuwe lipstick of een vernieuwde versie van mascara. Je zou denken dat de markt op een gegeven moment verzadigd is, maar niets is minder waar. Make-up, nee, daar krijg je kennelijk nooit genoeg van.

Het meest opvallende aan de producten vind ik dat er telkens weer een nieuwe versie op de markt is. Wat zeg ik? Een nieuwe versie met een nieuwe formule! Je wimpers worden steeds langer, je huid wordt steeds zachter en je benen worden steeds gladder, dankzij de vernieuwde formule. Ik heb al zoveel mascarareclames gezien, dat ik mezelf afvraag hoeveel meter mijn wimpers nu kunnen zijn. Ik vraag me ook af waar de cosmetica ophoudt en de wetenschap begint. Volgens mij is die grens er allang niet meer, want het barst van de natuurkundige hoogstandjes. Met als toppunt de antiverouderingscrème.

De zogeheten antiverouderingscrème heeft mij al een tijdje beziggehouden. En niet alleen omdat het een prachtig woord is (spijtig genoeg te lang om een goed scrabblewoord te zijn), maar vooral omdat het een bijzondere uitvinding is. Een crème waar je niet ouder van wordt, geniaal! Waarom wordt dit niet en masse gebruikt? Dan zou de wereld er een stuk beter uitzien, om heel eerlijk te zijn.

Als ik het woord antiverouderingscrème hoor, dan moet ik gelijk denken aan een uitvinding uit Back to the Future. En oma’s van 80 jaar die eruit zien alsof ze 18 zijn. Of aan die ene filmscène waarin opeens de tijd stilstaat. Wow, wat zo’n zalfje al niet kan doen. Maar een beetje research haalde mijn idee van niet ouder worden onderuit.

De gebruiker wordt weldegelijk ouder en zelfs de huid waar je het op smeert wordt gewoon oud. De antiverouderingscrème is namelijk enkel effectief tegen rimpels. Het is dus een verkapte vorm om een antirimpelcrème aan te prijzen. Ik vind het vrij bijzonder dat een antirimpelcrème zo’n misleidende naam mag dragen. Want sinds wanneer is rimpels krijgen het enige kenmerk van oud worden?

Er komt veel meer bij kijken. Wat te denken van groeien, krimpen, ontwikkeling, flexibiliteit en grijze haren. Om dan nog maar te zwijgen over bejaardentehuizen, rollators, bridge en kleinkinderen. Een antirimpelcrème een antiverouderingscrème noemen is net zoiets als een wiel een auto noemen. Tja, het is een onderdeel ervan, maar met alleen een wiel ben je er nog lang niet.

Ik pleit voor een anti-antiverouderingscrème-campagne. Want het volk zo voorliegen, dat moeten we niet willen met zijn allen. Dit is toch schandalig, mensen