Tekstje

Soms krijg je gewoon genoeg van grote dingen. Laatst zat ik in de trein een tijdschrift te lezen, toen het me opviel dat tijdschriften echt enorm zijn. Net als de krant trouwens. Het mag dan tegenwoordig (bijna) allemaal tabloid zijn, als je het in je hand houdt is het nog best groot. Logisch natuurlijk, want er moeten flink wat lettertjes op getikt zijn, maar dan nog. Niet alles wat je mee zou moeten kunnen nemen is handzaam.

En als het dan wel handzaam is, dan is het al snel aandoenlijk. Een klein blikje Cola (die van 150 ml) bijvoorbeeld. Het lijkt gelijk alsof het voor kinderen is bedoeld. ‘Wat schattig, waar heb je dat gekocht?’ Of wat te denken van een klein hangslotje of een gehalveerde aansteker. Hartstikke handig, maar tegelijkertijd behoorlijk kinderlijk. Eenzelfde gevoel wordt opgeroepen bij modelbouw. Al is het daar misschien nog begrijpelijk. 

Want de dingen in de modelbouw zijn juist schattig, omdat het op een onhandig klein formaat is nagemaakt. Wat heb je nou aan een mini-trein die over een mini-spoor rijdt en af en toe een mini-vertraging heeft? Al probeer je het nog realistisch te maken, met mini-sneeuw en een mini-wissel die niet werkt, het blijft nutteloos, onhandig en daarmee ook schattig. Je kunt het alleen maar leuk vinden, functioneel is het niet. 

Als je dan het object in levensgroot formaat ziet is het een stuk minder interessant. Een ziekenwagen is lang zo leuk niet als je er ook daadwerkelijk in kunt liggen. Een keuken met echte messen en echte eierkommen waarin je echte eieren kunt bakken is niet bepaald boeiend, tenzij je kookambities hebt. Het kleine vertedert. Met mini-replica’s kunnen we even ontsnappen uit de werkelijkheid. De objecten zijn heel herkenbaar en echt, maar door het formaat juist ontzettend leuk.

Dat heeft ook zo zijn nadelen. Zo verbaas ik mij telkens over de ‘lintjes’ die worden uitgedeeld. ‘Ach, wat schattig, heb jij een lintje gekregen?’ Het zal je maar gezegd worden. Heb je net een echte Koninklijke onderscheiding gekregen, wordt je vertroeteld en getutoyeerd. Door wie maakt verder niet uit, het blijft vernederend. Je krijgt toch ook geen medailletje als je in de oorlog hebt gevochten met je tankje en je peletonnetje? 

Aan de andere kant klinkt een ‘lint’ ook meteen alsof je de hele wereld verslagen hebt. Terwijl dat voor een lintje geen vereiste is. Misschien moet ik er maar niet teveel op letten, wat er allemaal verkleind wordt. Ik drink tenslotte ook vaak een biertje of een wodkaatje. Volgens mijn redenering zou ik het de volgende avond nog allemaal kunnen navertellen. Mooi niet dus..