Klokkenluiderwebsite Wikileaks domineerde vorig jaar nog de media en de publieke opinie, maar die tijd lijkt voorgoed voorbij. Het is nog maar de vraag of Wikileaks het einde van dit jaar haalt. De organisatie is op meerdere fronten aangevallen door wat in eerste instantie het bedrijfsleven lijkt. Maar de klopjacht op Wikileaks is voornamelijk een politiek spel. En de politiek lijkt het spel te winnen. Op zorgvuldige wijze wordt Wikileaks de mond gesnoerd.
Internetbedrijf EveryDNS besloot in december de domeinnaam wikileaks.org af te sluiten en Amazon besloot om de website van hun servers af te schoppen. Het waren kleine tegenslagen die vrij simpel zijn overwonnen. Maar in januari gebeurde er iets dat weldegelijk grote gevolgen kreeg. De geldstroom naar Wikileaks kwam in gevaar.
De creditcardbedrijven Mastercard en VISA, evenals een aantal banken, besloten vanaf dat moment betalingen aan de site te blokkeren. De internet-betaalservices PayPal en Western Union volgden. Van de ene op de andere dag was het gedaan met de inkomsten van Wikileaks. Maar liefst 95 procent van de donaties vonden geen doorgang meer.
De enige logische verklaring voor de blokkade is druk vanuit de politiek. Wikileaks maakte zich namelijk niet schuldig aan illegale praktijken. De bedrijven leden ook geen schade aan de donaties. Morele principes lijken ook geen rol te spelen. Donaties aan organisaties als de KKK en de American Fascist Movement zijn namelijk wel toegestaan.
Amerikaanse inlichtingendiensten zagen, na de massa-publicatie, het gevaar van Wikileaks in. Via de financiële instellingen hebben zij de organisatie een halt toe kunnen roepen, zonder daarbij zelf op de voorgrond te treden.
Assanges juridische strijd heeft daarbij geholpen. Terwijl de camera’s gericht waren op de van verkrachting verdachte leider van Wikileaks, is de organisatie monddood gemaakt. Julian Assange werd opeens de ‘bad guy’ en de publieke aandacht voor de wandaden van de Amerikaanse overheid was weggevaagd. De media-aandacht die Assange kreeg pakte goed uit, het overschaduwde de werkelijke tegenaanval op Wikileaks.
Afgelopen vrijdag werd bekend dat Twitter de IP-adressen van gebruikers moet overhandigen aan de Amerikaanse overheid. Drie twitteraars worden verdacht van betrokkenheid bij Wikileaks. Nu treedt de overheid wel in de voorgrond, het lijkt erop dat ze zich klaarmaakt voor een rechtszaak tegen de organisatie.
De rechtszaak kan de klap op de vuurpijl zijn. Als de overheid wint, kan het de handen wassen in onschuld. Als ze verliest, dan wordt er gezichtsverlies geleden, maar heeft de overheid wel laten zien dat ze Wikileaks juridisch (en dus volgens de regels) wilde stoppen. Een toneelstukje waarvan de afloop nog niet zeker is, maar op het echte slagveld heeft de overheid zich verscholen achter andere organisaties. Een onzichtbare politieke strijd, die zo goed als gewonnen is.
De meest schokkende onthullingen van Wikileaks zijn ongetwijfeld al gepubliceerd, maar het is zorgwekkend om te zien dat de levenslustige organisatie nu een stille dood sterft. Het is een rechtstreekse aanslag op de vrijheid van meningsuiting.
Het publiek krijgt een surrealistisch toneelstukje voorgeschoteld, terwijl er achter de schermen een moord wordt gepleegd.
